W kraju nad Wisłą przywykliśmy do hołdowania sromotnym klęskom, które wykształciły w społeczeństwie tak zwaną „pamięć krwi”. Klęski obchodzimy hucznie, a wielkie zwycięstwa – skromnie. Taki model pamięci narodowej sprawił, że dramat i ofiara stały się ważniejsze niż refleksja oraz próba zrozumienia historycznych konsekwencji.
